Ο αγώνας των εκπαιδευτικών και η στάση του μαθητικού κινήματος

Η Απεργία

Τον περασμένο Μάιο τα δελτία των 8 συνταράχθηκαν από το γεγονός ότι οι «ανεύθυνοι» εκπαιδευτικοί τόλμησαν να σκεφτούν να κάνουν απεργία τις μέρες των πανελληνίων. «Καταστρέφετε το μέλλον των παιδιών», «τεμπέληδες που δε θέλετε να δουλέψετε 2 ώρες παραπάνω», «ανεύθυνοι που δε βάζετε πλάτη να σωθεί η χώρα» και λοιπά απείρου βάθους και κάλους συνθήματα και «επιχειρήματα» βγήκαν απ΄τα στόματα των αμερόληπτων παρουσιαστών ειδήσεων. Ταυτόχρονα, στα κανάλια, είδαμε αγανακτισμένους γονείς να καταριούνται τους «τεμπέληδες» αυτούς δασκάλους που απλώς «θέλουν να κάνουν τη καθιερωμένη απεργία τους».

Εντάξει, ας κατεβάσουμε  για λίγο τους πυρσούς και τις τσουγκράνες και, αντί να επιτεθούμε σύσσωμοι σε άλλη μια ομάδα εργαζομένων, ας εξετάσουμε μερικά μόνο από τα σημεία του πολυνομοσχεδίου:

- αύξηση του ωραρίου των καθηγητών κατά 2 ώρες 

- υποχρεωτικές μεταθέσεις σε όλη την Ελλάδα (και όχι εντός νομού όπως ίσχυε ως σήμερα)

- 10.000 απολύσεις

Τώρα πολλαπλασιάστε τις 2 ώρες με τον αριθμό των εκπαιδευτικών. Γιατί άραγε τόσες παραπάνω ώρες; Τι θα πρέπει να καλυφθεί; Μα φυσικά οι 10.000 εκπαιδευτικοί που θα απολυθούν! Αναπληρωτές-ωρομίσθιοι (δηλαδή οι πιο νέοι, οι οποίοι προσελήφθησαν μέσω ΑΣΕΠ, για να μην υπάρχουν αυταπάτες «κάθαρσης» και «εξυγίανσης», όπως δοκίμασαν να πλασάρουν και για τους εκπαιδευτικούς και αργότερα για την ΕΡΤ) προβλέπεται ότι θα απολυθούν και, βέβαια, αυτό συνεπάγεται ότι σε σχολεία της επαρχίας θα μείνουν πολλές κενές θέσεις. Αυτές θα καλυφθούν από τους καθηγητές που θα μετακινηθούν. Άνθρωποι 40 ή 50 χρονών, με οικογένεια, θα πρέπει ξαφνικά να βρεθούν σε ένα νέο τόπο και με τους πενιχρούς μισθούς τους θα πρέπει να νοικιάσουν 2ο σπίτι αλλά και να συντηρούν οικογένεια! Aς μας πουν οι οικονομικές διάνοιες της κυβέρνησης, με ποιά μαθηματικά βγαίνει αυτό;

Επιστράτευση και  Προδοσία

Στη συνέχεια, πριν καν ψηφιστεί η απεργία, η κυβέρνηση προχώρησε σε επιστράτευση. Όλες οι τελευταίες απεργίες έχουν σπάσει με ένα μέτρο το οποίο έχει δημιουργηθεί και προβλέπεται να χρησιμοποιείται μόνο σε καιρό πολέμου, με μοναδικό σκοπό να μην υπάρξουν σοβαρές ελλείψεις προϊόντων! Πρέπει να αντιληφθούμε πως αυτό που έγινε ήταν η μετατροπή ενός κλάδου σε ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΜΟΝΑΔΑ, με σκοπό ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΡΓΗΣΕΙ! Δηλαδή ένα δικαίωμα για το οποίο έχει χυθεί αίμα από τα αγωνιζόμενα στρώματα των εργαζομένων εδώ και πάνω από έναν αιώνα, η απεργία, το ιερό δικαίωμα ενός ανθρώπου στη διεκδίκηση αυτών που του ανήκουν, καταπατάται εν μία νυκτί με το χειρότερο τρόπο από την κυβέρνηση.

Βεβαίως η κυβέρνηση περίμενε την απεργία, γι’ αυτό και έφερε το νομοσχέδιο λίγο πριν τις εξετάσεις, ώστε να εκβιάσει τους καθηγητές και να τους φέρει αντιμέτωπους με τη κοινωνία, έτσι ώστε να βρει την κοινωνία συνένοχο στη θανάτωση του εκπαιδευτικού συστήματος και τη σταδιακή μετατροπή της απεργίας σε ιδιώνυμο αδίκημα. Όμως, ακόμη κι αν στην αρχή φάνηκε να τα καταφέρνει, ήδη, πριν από την επιστράτευση, και ακόμα συντριπτικότερα μετά από αυτήν, απέτυχε. Σωματεία όλων των κλάδων εξέδιδαν ψηφίσματα για απεργίες, μαθητές και γονείς εξέφραζαν τη συμπαράστασή τους (ακόμη και όσοι έδιναν πανελλήνιες) και γενικά, η πλειοψηφία του πληθυσμού τους στήριζε. 

Τελικά, τη κρίσιμη στιγμή, οι συνελεύσεις των εκπαιδευτικών ψήφιζαν υπέρ της απεργίας με συντριπτικές πλειοψηφίες. Η συνδικαλιστική ηγεσία των ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ όμως, δυστυχώς με τη σιωπηλή συναίνεση της συνδικαλιστικής ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσαν τους εκπαιδευτικούς στη γενική συνέλευση των Προέδρων, καθώς, αντικαταστατικά, έφεραν νέα ψηφοφορία που αγνοούσε τις ψηφοφορίες που είχαν ήδη γίνει, κι ακόμα κι όταν αυτή υπερψήφισε την απεργία, αποφάσισαν να προσμετρήσουν τα “λευκά” στα “κατά”, «αδειάζοντας» πραξικοπηματικά το κίνημα των καθηγητών. Σηματνικές είναι βέβαια, οι ευθύνες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αρκέστηκε σε φραστική υποστήριξη των αιτημάτων, και όχι σε έμπρακτη στήριξη της απεργίας, αφήνοντας μετέωρο τον αγώνα των εκπαιδευτικών.

H Στάση των Μαθητών

Σε αυτόν τον αγώνα, ο οποίος με τον ένα ή άλλο τρόπο θα συνεχιστεί (η μαχητικότητα των εκπαιδευτικών επιβεβαιώθηκε στο πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξαν στην υποστήριξη των κινητοποιήσεων της ΕΡΤ), οι μαθητές θα πρέπει να παραταχθούν δίπλα στους καθηγητές κι όχι απέναντί τους. Δεν πρέπει να αποπροσανατολιστούμε και να νομίσουμε πως οι καθηγητές φταίνε για τη κατάσταση της παιδείας ή πως είναι εναντίον μας. Οι καθηγητές, οι οποίοι ζουν κατά πλειοψηφία με μισθούς πενιχρούς, ήταν αυτοί που βρέθηκαν δίπλα μας στους αγώνες του μαθητικού κινήματος, και πάλεψαν για τη ποιότητα της παιδείας μας.

Ο κοινός εχθρός είναι άλλος. Η συγκυβέρνηση της αστικής τάξης, η οποία δήθεν «κόπτεται» για τις πανελλήνιες και το μέλλον των παιδιών, είναι αυτή που συγχωνεύει σχολεία και απολύει δασκάλους, την ίδια ώρα που οι μαθητές μένουν χωρίς βιβλία και δασκάλους ως τη μέση της χρονιάς. Αυτή η κυβέρνηση  που στέλνει ανθρώπους να διδάξουν σε «ανθρώπινες αποθήκες» με πάνω από 30 στοιβαγμένους μαθητές. Αυτή η κυβέρνηση που καθιστά αδύνατο για τους μαθητές να περάσουν στο πανεπιστήμιο αν δεν έχουν τα λεφτά για φροντιστήριο. Αυτή η κυβέρνηση που δίνει φοροαπαλλαγές στους εφοπλιστές την ίδια ώρα που παιδιά λιποθυμούν απ’ την πείνα στα σχολεία.

Η λύση είναι να συμπαραταχθούμε με τους καθηγητές και τους υπόλοιπους εργαζόμενους στους αγώνες που έρχονται (γιατί από τη νέα σχολική χρονιά σίγουρα έρχονται πολλοί), γιατί τίποτα δε τέλειωσε ακόμα. Nα οργανωθούμε και να ζητήσουμε πραγματικά δωρεάν και ποιοτική εκπαίδευση! Να διεκδικήσουμε δουλειά και όχι μισθωτή σκλαβιά για το μέλλον που έρχεται! Πρέπει επιτέλους οι μαθητές να οργανωθούν στο δικό τους ανεξάρτητο συντονιστικό όργανο, το οποίο είναι ανάγκη να δημιουργηθεί. Ήρθε η ώρα οι μαθητές να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να οδηγήσουν τους δικούς τους αγώνες! 

Χρήστος Σιμόπουλος