1973-2013: Σαράντα χρόνια Πολυτεχνείο

   Σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η γενιά μας καλείται να δώσει του ίδιους αγώνες με τη γενιά του '73. Αγώνες για την ελευθερία, για τα δικαιώματα μας, για τη λαϊκή  κυριαρχία. Αγώνες ενάντια στο φασισμό, τη κρατική αυθαιρεσία και την καταστολή.

      Η γενιά του '73 αγωνίστηκε για να ρίξει ένα καθεστώς που της επιβλήθηκε με τη βία. Ένα δικτατορικό καθεστώς που φαινόταν αδύνατο να πέσει. Ένα άδικο καθεστώς που καταπάτησε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, που σκότωσε, φυλάκισε, εξόρισε και εξαφάνισε μυστηριωδώς χιλιάδες ανθρώπους που του εναντιώθηκαν. Χιλιάδες ανθρώπους που όρθωσαν το ανάστημα τους, ύψωσαν τη φωνή τους και αγωνίστηκαν.

       Σαράντα χρόνια μετά, ο αυταρχισμός και η καταστολή στην Ελλάδα θυμίζουν Χούντα. Προληπτικές συλλήψεις πριν από πορείες, προσαγωγές, συλλήψεις άνευ λόγου και αιτίας, διώξεις αμερόληπτων δημοσιογράφων- που δεν εξυπηρετούν κυβερνητικά συμφέροντα και εναντιώνονται στο σύστημα- , διώξεις αγωνιστών που υπερασπίζονται τα δικαιώματα του λαού, βασανιστήρια μέσα στη ΓΑΔΑ.

         Ίσως η κυβέρνηση Σαμαρά- και οι προηγούμενες από αυτή- να μην εξορίζει και να μην εξαφανίζει ανθρώπους, αλλά σίγουρα φυλακίζει, καταστέλλει και με την οικονομική της πολιτική σκοτώνει. Φυλακίζει νέα παιδιά που συμμετέχουν σε πορείες, διώκει μαθητές που κάνουν καταλήψεις. Οδηγεί στην αυτοκτονία οικογενειάρχες που έρχονται σε οικονομικό αδιέξοδο και βλέπουν ότι δεν μπορούν να θρέψουν τις οικογένειες τους. Μέσα σε τέσσερα χρόνια οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, με αριστερό άλλοθι τη ΔΗΜ.ΑΡ ώθησαν από ταράτσες και μπαλκόνια τους απελπισμένους συμπολίτες μας.

       Μικρά παιδιά λιποθυμούν από την πείνα μέσα σε σχολικές τάξεις, οι άνεργοι αυξάνουν και πληθαίνουν καθηγητές μας τίθενται σε διαθεσιμότητα, οι γονείς μας απολύονται, τα αδέρφια μας μεταναστεύουν. Αν αυτό δεν είναι χούντα, τότε τι είναι; Αν δεν είναι αυτό καταπίεση, τότε τι είναι;

       Όμως, το αίμα του Νοέμβρη δεν θα ξεχαστεί. Το Πολυτεχνείο έδειξε το δρόμο, το δρόμο του αγώνα που πρέπει να ακολουθήσουμε. Η εξέγερση του '73 αποτελεί παράδειγμα αγώνα ενάντια στην καταπίεση. Και αυτό το παράδειγμα οφείλουμε να ακολουθήσουμε. Γιατί ήρθε ο καιρός να δικαιωθούν ο Πέτρουλας, ο Λαμπράκης, ο Τεμπονέρας, ο Κομνηνός, ο Κουμής η Κανελλοπούλου, ο Γρηγορόπουλος, ο Φύσσας και τόσοι άλλοι που αγωνίστηκαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εμπρός, λοιπόν, για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

"Τον ξέρουμε καλά της γης μας τον αφέντη

Μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη"

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων

Εμείς καθόμασταν τα βράδια

Και ζωγραφίζαμε σκηνές απ' την αυριανή ευτυχία του κόσμου."

 Νεφέλη Μπούλιαρη