Σήμερα γινόμαστε όλοι μάρτυρες μιας ολοκληρωτικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής καταστροφής. Μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή δεν θα μπορούσε να λείπει ο χώρος της παιδείας. Η καταστροφή αυτή δεν είναι καινούργια, είναι αποτέλεσμα της σήψης του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος, όμως σήμερα η καταστροφή αυτή γίνεται με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο και έχει πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις. Έτσι βλέπουμε την Κυβέρνηση να προσπαθεί να υποβαθμίσει όσο μπορεί, ότι έχει απομείνει από το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας με απώτερο σκοπό είτε την διάλυση είτε την ιδιωτικοποίηση των ΑΕΙ-ΤΕΙ. Γι’ αυτό λοιπόν τον σκοπό απολύει εκατοντάδες εργαζομένους στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, μειώνει τον προϋπολογισμό για την σίτιση και στέγαση των φοιτητών, ενώ παραδίδει βασικές λειτουργίες των ιδρυμάτων-φύλαξη, καθαριότητα κ.α.- σε ιδιωτικές εταιρίες –όπως άλλωστε θέλουν αυτοί που σήμερα κυβερνούν και νοιάζονται μόνο για την αύξηση των κερδών των καπιταλιστών. Αντιστεκόμενοι σε αυτό, εργαζόμενοι και φοιτητές προχώρησαν σε απεργίες και καταλήψεις διαρκείας.
Η μεγάλη διάρκεια του ηρωικού αγώνα των εργαζομένων στα ιδρύματα καθώς και των φοιτητών άρχισε να δημιουργεί ένα κλίμα φόβου, κυρίως ανάμεσα στους πρωτοετείς, για το αν θα χαθεί ή όχι το εξάμηνο. Σε αυτό το φόβο στηρίζεται όλη η εκστρατεία της κυβέρνησης για να συκοφαντήσει τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων. Φυσικά όλοι συμμεριζόμαστε την αγωνία αυτή των φοιτητών, αλλά τους απαντάμε ότι δεν είναι αυτή που προτρέχει. Δεν είναι ύψιστης σημασίας η προσπάθεια να μην χαθεί ένα εξάμηνο ή μια εξεταστική όταν αύριο θα μπουν δίδακτρα στα πανεπιστήμια, όταν για την εισαγωγή των μαθητών σε αυτά θα χρειάζονται ακόμα περισσότερες ώρες και χρήματα που θα σπαταλούνται στα φροντιστήρια-όπως απαιτεί το νέο λύκειο-, όταν δηλαδή στην παιδεία θα έχουν γιγαντωθεί οι ταξικοί φραγμοί . Γι΄ αυτό τίθεται ένα ερώτημα: Τι πανεπιστήμιο θέλουμε;
Η απάντηση είναι απλή. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο όχι για λίγους και εκλεκτούς, ένα πανεπιστήμιο ανοικτό. Όταν όμως λέμε ανοικτό δεν εννοούμε μόνο για την παράδοση μαθημάτων, αλλά ανοικτό στην κοινωνία που θα δέχεται τους πάντες, θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Ένα πανεπιστήμιο δηλαδή που δεν θα δουλεύει για μεγαλοεπενδυτές και για τους εργολάβους αλλά θα παρέχει την μόρφωση στην υπηρεσία όλων των ανθρώπων. Πιο συγκεκριμένα θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που θα κάνει έρευνα όχι για εταιρίες-καπιταλιστές, όπως ο ΚΟΡΕΣ αλλά για να βρει το αντικαρκινικό φάρμακο που θα το δώσει σε όλο το λαό χωρίς κόστος.
Γι’ αυτό δεν απαιτούμε μόνο το να παρθούν πίσω τα αντισυνταγματικά νομοσχέδια που σκοπό έχουν τα πανεπιστήμια Α.Ε. αλλά απαιτούμε το ζήτημα αυτό, που αποτελεί το μεγαλύτερο αγαθό την κοινωνίας, να γίνει κύριο ζήτημα στη μέριμνα του κράτους. Για να γίνει αυτό κύριο ρόλο θα έχουν τα κόμματα της αριστεράς. Γι’ αυτό θεωρούμε την συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ αναγκαία για την οργάνωση ενός φοιτητικού κινήματος το οποίο τώρα βρίσκεται σε απάθεια. Γιατί μόνο μέσα από ένα οργανωμένο φοιτητικό κίνημα, σε συνεργασία με τον υπόλοιπο λαό, θα μπορέσει να δημιουργήσει το πανεπιστήμιο των αναγκών μας. Ακόμα απαιτούμε την άμεση αύξηση των επιχορηγήσεων από το κράτος για την έρευνα με παράλληλη άμεση αποδέσμευση των ιδιωτικών συμφερόντων από την παιδεία. Απαιτούμε ενιαία δωρεάν και δημόσια παιδεία για όλους και απαγόρευση ύπαρξης ιδιωτικών ιδρυμάτων. Διεκδικούμε πλήρη σίτιση και στέγαση για όλους τους φοιτητές. Τέλος θεωρούμε ότι η εισαγωγή στα ιδρύματα δεν μπορεί να γίνεται μέσω της άδικης ψυχοφθόρας διαδικασίας των πανελληνίων, αλλά μέσω της ελεύθερης εισαγωγής στα πανεπιστήμια, ώστε όλοι να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι όλοι έχουμε χρέος να υπερασπιστούμε την παιδεία του λαού και να παλέψουμε όλοι μαζί για να την αποκτήσουμε γιατί αν δεν αγωνιστούμε όλοι μαζί αύριο θα χάσουμε ένας-ένας!
Ηλίας Μακροδημήτρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου